|
Puglia
|
|
Alla riva alla riva di lu mare ce sta 'na donna ca fermò lu sole, fermò lu sole, ce sta 'na donna ca fermò lu sole.
E nome suo è Giulia di Fornovo, janca janca come l'ovo novo.
S'affaccia la patrona di la finèstra: «Non ammazzà la cerva ca è mia».
«Non so' bbenutu p'ammazzà la cerva ma so' bbenutu ca pretennu a tia».
«So' bbenuti tanti principi e barune, marcanti e ricchi co l'oro a le mani».
«Mo' so' bbenutu io, so' nu franciullinu ca ti rintuttu co lo mio parlare».
«Ma a lo paese mio se fila l'oro, l'acqua e se vende lo pane de grano».
Lu primo jocu ca s'è misso a fare la donna stramortìu, perse colore.
Così ha finito Giulia di Fornovo, ch'a la riva di 'u mare fermò 'u sole.
|